This sad yet moving poem was submitted by Feroz Afridi.
Masri Khan Khati Afridi wrote this poem shortly before dying of tuberculosis at the age of 40. One can only imagine what he felt when he knew he did not have very long to live.
ه به ګرځې داسې ښکلی زه به مړ يم
چې مې اوس وای لږ ليدلی زه به مړ يم
Ta ba garzey dasey khukaley za ba mar wam
chey mey auss wey lag ledaley za ba mar wam
جنازه چې مې د کوره ګور ته واخلي
ته به نه يې راوتلی زه به مړ يم
janaza chey mey da gora kora ta wakhlee
ta ba na wey rawataley za ba mar wam
خړې خاورې به په م باندې انبار شي
هر سړی به درومي غلی زه به مړ يم
kharey khawrey ba pa ma bandey aambar shi
har sarey ba droomi ghaley za ba mar wam
زه به هېر شمه قرارې مرګي ورک شه
سره خاندي به ټول کلی زه به مړ يم
za ba hir shama qarari margey wrak sha
sara khandi ba tul kaley za ba mar wam
بې له مانه ما څوک نه درځنې غواړي
ما خپل ځان درته بخښلی زه به مړ يم
bey la mana ma sokk na darzaney ghwaree
ma khpal zaan darta bakhaley za ba mar wam
چې په ډېرو شپو مې هېر نکړې جانانه
دا ستا یاد مې ډېر ساتلی زه به مړ يم
chey pa dairo shpo mey hir na krey janana
da sta yad mey dair sataley za ba mar wam
زه د یار د دره بې له خپله ياره
بل چا نه يم راشړلی زه به مړ يم
za da yar da dara bey la khpala yara
bal cha na yam ra taraley za ba mar wam
په دا تور سترګو کله کله ګوره
جوړ په ما د خاورو څلی زه به مړ يم
pa da tooro stargo kala kala gora
jor pa ma da khawro saley za ba mar wam
چې په زبر مې تېرېږې خدای لپاره
لږ شه ما ته پښه نيولی زه به مړ يم
chey pa qabar mey tairegey khudai da para
lag sha ma ta khpa neewaley za ba mar wam
بيا لږ راشه په خندا شه چې ښايسته شي
چې مزار مې شي مښلی زه به مړ يم
beya la rasha pa khanda sha chey khaesta ye
chey mazar mey shi makhaley za ba mar wam
که نور هيڅ نه وي چې ما لره رادرومې
خړ خيبر خو دې ليدلی زه به مړ يم
ka nor hess na wee chey ma lara radroomey
khar khyber kho dey leedaley za ba mar wam
د کاکل په خطا بند د مخ کتاب کړه
ما "خاطر" په تا سپارلی زه به مړ يم
da kakul pa khata band da makh kitab ka
ma khatir pa ta sparaley za ba mar wam